نشست «زهد، نعمات الهی و آثار معنوی آن» برگزار شد
به گزارش واحد رسانه و روابط عمومی معاونت فرهنگی و اجتماعی دانشگاه بیرجند، نشست «میز گفتوگوی دانشگاهیان و مردم» با موضوع «زهد، نعمات الهی و آثار معنوی آن» شامگاه چهارشنبه، ۶ خردادماه و با همکاری معاونت فرهنگی و اجتماعی، بسیج اساتید و کارکنان، نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای استان برگزار شد.
حجتالاسلام سیدمصطفی حسینی، مدرس حوزه علمیه، در این نشست با استناد به خطبه ۵۲ نهجالبلاغه، دنیا را امری فانی، ناپایدار و گذران دانست و اظهار کرد: برای درک صحیح مفهوم زهد، ابتدا باید حقیقت دنیا را از منظر مکتب اهلبیت (ع) شناخت. وی افزود: امیرالمؤمنین (ع) دنیا را به ظرف آبی تشبیه میکنند که جز قطراتی ناچیز از آن باقی نمانده است؛ از این رو، انسان نباید تمام همت خود را صرف ماندن در این مسیر موقت کند.
زهد به معنای دوری از رفاه نیست
این مدرس حوزه علمیه با نفی برداشتهای نادرست از زهد، تصریح کرد: زهد در سیره اهلبیت (ع) به معنای کنار گذاشتن دنیا یا محروم کردن خویش از نعمتهای الهی نیست، بلکه به معنای عدم وابستگی قلبی به آن است. وی افزود: ممکن است فردی از امکانات فراوان برخوردار باشد اما دلبستگی به دنیا نداشته باشد، در حالی که فردی با کمترین امکانات ممکن است اسیر وابستگیهای دنیوی باشد.
حجتالاسلام حسینی در تبیین حقیقت زهد گفت: زهد یعنی انسان نسبت به آنچه از دست میدهد اندوهگین نشود و نسبت به آنچه به دست میآورد، دچار غرور نگردد. وی با اشاره به روایتی از امام صادق (ع) افزود: حقیقت زهد، اعتمادِ مطلق انسان به خداوند است که از اعتماد او به مال، قدرت و جایگاه دنیایی پیشی میگیرد.
تمایز میان فعالیت اقتصادی و دنیاطلبی
وی با تأکید بر ضرورت تبیین صحیح این مفاهیم برای نسل جوان، هشدار داد: اگر دین بهگونهای معرفی شود که جوان تصور کند مخالف رفاه، آراستگی و استفاده از امکانات مشروع است، ممکن است دچار دلزدگی شود.
حجتالاسلام حسینی با یادآوری سیره امیرالمؤمنین (ع) بهعنوان یک فعال اقتصادی بزرگ در جامعه اسلامی، خاطرنشان کرد: اسلام با کار، تولید و ثروت حلال مخالف نیست. آنچه مذموم است وابستگی به دنیا، ظلم و فخرفروشی است؛ اما اگر فعالیت اقتصادی از مسیر حلال و در جهت خدمت به مردم و رشد جامعه باشد، نه تنها مذموم نیست، بلکه مورد تأکید است. وی یادآور شد که تنها حساب کارگزاران حکومت اسلامی و رهبران دینی بهدلیل مسئولیتشان، از مردم عادی جداست و آنان باید برای درک درد محرومان، سادهزیستی بیشتری داشته باشند.
